Dag 13 echternach
3 augustus 2017
Tja, dat krijg je er nu van. Overmoed komt voor den val. Ik heb mijn kilometers van gisteren zwarte moeten bekopen heden. Ik was niet vooruit te branden. Maar vooruit ik ben nu in Echternach een aardig plaatsje.
In de ochtend begin het met een makkelijke wandeling langs een beek. Het was totaal sprookjesachtig. Echt ongelooflijk. Het bos, de beek, af en toe mist, de rotsen: alles bij elkaar het toneel waar zo een fee, een elf of een tovenaar voor je zou kunnen staan. Het leek wel of ik in een droom liep.
Daarna werd het ruiger met rotsen en schitterende bomen. Hele rotsen formaties en tenslotte werd het uiterst woest. Het problem echt er was het pad. Dat werd zo stenig en woest dat je te veel aandacht voor je voeten nodig had en te weinig kon kijken. Ook was het er erg druk. Dat vond ik dan toch wel minder. Daar waar ik in het sprookjesbos in mijn eentje liep, leek het vanmiddag wel de Kalverstraat. Ik ben dat niet meer gewend. Kortom, waar ik gisteren vloog, ben ik vandaag gekropen. Dat is goed, want dan besef je weer hoe klein je wel niet bent als mens.
Heb ik gisteren eens een steen in de vijver gepletterd, vandaag will ik alle trouwe lezers zeggen dat ik het enorm waardeer dat iedereen zo intens de blog leest en zo meeleeft.
Vanavond is Mieke er en gaan we morgen samen op pad. Heerlijk zal dat zijn!

Veel plezier met wandelen! Echternach moeten jullie wel gepaste eerbied beleven! Kennen jullie de Processie van Echternach? Wereldberoemde processie rond Pinksteren. De deelnemers gaan drie passen vooruit en twee achteruit (vroeger dan!) ter ere van - let op - Willebrordus! Niet nadoen maar wel (kort) bij stilstaan?!
Veel plezier met Mieke!
Mieke ook succes!