Dag 17 Remich 299 km

Wat kan ik zeggen. Vandaag is Mieke weer naar huis. Ik loop,weer alleen. Niks mis mee, maar ontzettend kaal en alleen als je net drie dagen met de allerfantastische vrouw van je leven heb mogen trekken. Laat ik het daar bij houden.

Vandaag had het iets van Lheebroek. Er is hier enorm veel wijnbouw en alle boeren waren met hun wijngaarden bezig. Er werd gemaaid, gesproeid, onkruid getrokken en gestekt. Er was een enorme bedrijvigheid, maar wat me dan opvalt is dat die bedrijvigheid rustig, kalm, met precisie en zonder enige kouwe  drukte wordt uitgevoerd. Ik zei al: net Lheebroek.

Er zijn schitterend kleine tractoortjes, waarvan er wel acht gaan in zo' n bakbeest van Van Unen. Maar deze moeten wel tussen de wijnranken hun werk doen.

Het valt dan ook wel op dat de mensheid een enorm lawaai maakt. Luxemburg is een prachtig, maar aangeharkt land. Dus op maandag trekt men naar buiten, maait het gras, trimt de heg, blaast het blad en doet werkzaamheden op het land. Dus het bromt, snort, zoemt, knettert, ratelt, klapt, slaat etc etc. Maar alles maakt lawaai, veeel lawaai. Als je dan dagen door de bissen bent getrokken, dan valt het op. We maken een enorme herrie en als,ik thuis ben doe ik daar volop aan mee. Maar nu even niet.

Vandaag ben ik langs de Moezel gelopen. Some hoog erboven, soms er vlak naast. Dan is het steil naar beneden of steil omhoog. Maar uiteindelijk was het een prachtige tocht onder een bijna strakblauwe hemel. Voor het eerst heb ik me besmeurd met zonnezooi. En alles bij elkaar heb ik onderweg wel een liter of vier water gedronken.

Mijn fles was halverwege leeg. Maar er stond een opslagplaats open. Ik ben half naar binnen gestapt en heb hallo geroepen. Geen reactie, terwijl ik wel wat hoorde. Dus nog een keer Hallo. En ja beweging , een hoofd en een gebaar van wacht even ik hoor niks. Dan wacht je beleefd uiteraard; je wilt tenslotte water vragen. Wel belangrijk. Na even zoeken en handen wassen ging er een gehoorapparaat in hetboor met een batterij zomgroot dat het wel een kruiwagen leek. Maar er was wel contact. En op mmijn vraag om water werd positief gereageerd. Want zo wandelend op zo n dag moest er water zijn. Eerst heb ik mijn fles leeggedronken, toen nadat hij um gevuld had weer een paar flinke teugen genomen en de fles weer ter volledige vulling aangeboden. Daarna raken we aan de praat. Hij zegt dat ie niet meer kan wandelen want hij heeft een nieuwe heup. En gelukkig zegt die dan ook nog dta hij er geen zin in heeft. Ik vertel hem beleefd dat ik wel,loop, maar er twee nieuwe in heb zitten. Hij vindt dta heel apart en geheel verbroederd nen we afscheid.