Dag 18

Vanmorgen begon het precies te regenen toen ik mijn etablissement uitstapte. Maar niet getreurt, integendeel,zou ik willen zeggen. Mmieke heeft een neiuwe regencape voor me meegenomen. Zo een die over je rugzak past omdta ie daar een speciaal uitbouwsel voor heeft en die verder tot halverwege de kuiten komt. Ik heb mijn hele leven al wandelaars met die capes zien lopen en elke keer kromp ik in elkaar van jaloezie. En nu, nu heb ik eer zelf een. Wat een glorie!!!

Ik ging eerst boodschappen doen voor ik ging lopen. Dat is een heel speciale ervaring. Ik sta dan in een grote supermarkt en ik kan niks meenemen. Gewoon omdat ik het niet kwijt kan. Dan kom ik bij de kassa met 1 sinaasappel, 1 tomaat, een kleine beker yoghurt en een reep chocola en dat moet het dan wezen.

Voor mij stond een vrouw waarvan ik vond dat ze zich wel erg voelde. Ze was redelijk knap, goed gekleed en flink omhangen met allerlei schitterende parafernalia. En ze keek de wereld ietwat uit de hoogte aan. Maar ze had wel als enige boodschap het grootste pak toiletpapier, dat ik ooit zag .........  

Ik moest ook nog langs de bakker natuurlijk. Daar stonden een aantal oudere opgedirkte taarten lastig te doen. Dit vragen dat vrgaen toch maar iets anders, oh nee toch niet. Zo dus. Ik stond droog en het allemaal eens aan te kijken, maar dacht wel dat die taarten beter in de vitrine hadden kunnen liggen, dan ervoor te lopen kloten. Dan hadden ze nog nut gehad.

Je hebt regen en regen. Vandaag was het zo'n hele frisse zomerregen, die niet hard gaat, maar heel gestaag en dus alles heeeel nat maakt. Nnunsnap,ik ook waarom Luxemburg gisteren zo enrom bezig was, want vandaag waren er maar weinigen buiten en was ook het lawaai van al die activiteiten ook niet hoorbaar uiteraard. Ik bN wel uiterst nerveus. Straks houdt mijn boek er mee op. Dan ben ik eruiatmgeloen en ik heb geen vervolg exemplaar. Mijn Garmin doet uiterst vervelend. Die geeft de route van het traject ervoor en erna, maar als ik het traject waa ik loop aantik, dan loopt hij vast. Hij opent niet, hij gaat op tilt en loopt volkomen vast. Ik moet de batterij eruitmhalen om het nog eens te proberen. Halaas na vijf keer geprobeert te hebben, begrip ik dat mijn huwelijk met dat stomme ding tot mislukken gedoemd is. Hij wiegert dienst en lacht me nog uit ook. Ondertussen zit ik buiten mijn boek en in de puree. Maar ik herinner me nog van elukkige tijden, dat ik uit Schengen naabDuitsland moet over de Moezel en dan Frankrijk in. Dus op goed geluk en vertrouwend op mijn zo geweldig geheugen haeb ik zulks gedaan. Lieve lezer ge zult begrijpen dat ik het eerste wit over rode bordje in extase heb gekust.

I am back in business.