Dag 19 Kedange sur Canner ca 340 km

Tja, je hebt van die dagen. Natuurlijk had ik weer eens te vroeg gejuicht en dat stomme wit over rode teken gekust. Want vanmorgen ging het monumentaal fout. Ik liep net dat ene bordje voorbij en daarna klopte er niets meer van. Ik heb een uur lopen dwalen en uiteindelijk een boekje gekocht van de pelgrimsroute Jacquaire en nu zit ik weer goed.  

Dat boekje had ik gisteren ook al kunnen kopen en dan had ik geen uur verloren. En wat doe je dan, je bent geirriteerd en gaat de verloren tijd inhalen. Fout zeg ik u.... helemaal fout. Want dan krijg je een pijntje hier en dan daar en dan zus en dan zo en uiteindelijk forceerde ik een schouder spier zodat mijn rugzak niet goed zat en ik niet meer met mijn rechterhand kon afzetten.

Ho, zult u denken, loopt de gek ook nog eens op zijn handen. Neen! Maar ik gebruik een Leki stok die veert voor mijn rechterhand. Dan heb ik minder druk op mijn linkerbeen met de "oudste " heup. In mijn link rhand heb ik een staf. Een simpele want ik ben Sinterklaas niet en bovendien zou zo n gekruld ding absoluut onhandig zijn. En met name als je omhoog loopt, zet je dan wel degelijk ook met je armen af. Zo loop je makkelijker en gelijkmatiger. Ik zweer erbij.

Verder zaten vandaag de weggetjes niet mee. Eer was veel opgevuld met van dat opvul steen. Die zijn tussen 2 en 7 centimeter groot en voor je het weet, ben je uitgegleden of heb je je voet verzwikt. Dat maakt dan weer dat je op de weg moeet letten en niet lekker om je heen kan kijken.

Maar net als je dan denkt dat kan niet erger, dan hebben de huispuin neeergegooid: dakpannen, halve muren en volgens mijn zelfs een hele keuken. Dat glijdt en  pruts enorm.

En net als je dan denkt: het kan niet erger dan hebben ze de weg geplaveid met wegenpuin: brokken steen en asfalt van makkelijk 40 cm. Dat is voor een simpele wandelaar niet begaanbaar vooral niet omdat het los ligt en voor je het weet lig je met een gebroken been te spartelen.

En net als je denkt dat het niet slechter kan, kom je in een bos waar men bezig is hout te hakken en bomen van hot naar her te slepen over het pad dat ik moest gaan. Dus zaten er karresporen in de weg van soms meer dan een meter diep, uiteraard gevuld met modder of water en niet begaanbaar voor simpele stappers. Kortom ik moet nozg sennen aan Frankrijk en dat zal vast wel snel gaan.

Maar nu ben ik moe, want al dat ongelijke lopen, daar wordt je echt vresleijk moe van. Bovendien was ik te snel gestart, dat moet je ook altijd bekopen. En zo leer ik elke dag weer bij. Maar het belangrijkste is: ik ben back in busines (sic ).