Dag 22 bis

Ik vergat nog wat. Vandaar deze dag 22 bis.
Ik loop een dorpje in en vraag aan een stel van eind veertig waar ik een bakker kan vinden. Eigenlijk vraag ik het aan de man ( waarom doe ik dat eigenlijk ??). De man zegt dat er achter me een bakkerij zit. Daar was ik net langsgekomen en die was gesloten voor vakantie.
Als ik dat zeg wijst hij me naar een zaak aan het eind van het dorp. Dan grijpt de vrouw in. Diemhad en door dat ik dat al wanelend niet zomzag zitten. Bovendien wist ze hem te vertellen dat die zaak al een jaar dicht was. Echt??? Reageerde de man. Oui,  reageerde de vrouw in rap Frans. Toen bleek er ook nog een prima bakker op ongeveer 25 meter te zitten; net om de hoek.
Maar toen vertelde ik de beide echtelieden dat me hun conversatie sterk deed denken aan nogal wat conversaties die ik met Mieke heb. De vrouw begon te grijnzen en daarna te kronkelen van het lachen toen ik de man bij de arm pakte en hem zei dat het heel erg was, maar dta wij als man geen kans hebben op zo n moment en dat ik met hem meevoelde. Eerst keek ie nog wat bescheten, maar al heel snel stond hij ook te schateren. Al lachend namen we afscheid. Zij de auto in en ik naar de bakker.
Maar de moraal van dit verhaal  is tweeledig. Waarom vraag ik in dit geval de weg naar de bakker niet aan de vrouw die daar woont en leeft en elke dag daar het brood voor de familie haalt. En ten tweede: als het om dit soort dingen gaat: de vrouw weet en de man denkt te weten.
Ik wilde het jullie maar even meegeven.