Dag 22 Liverdon
12 augustus 2017
Ik krijg steeds meer bewondering voor al diegenen die in de Middeleeuwen op bedevaart zijn gegaan. Geen GPS, geen route boekje, geen aangegeven paden.. wat een gedoe moet dat zijn geweest. Dan had je ook nog struikrovers en ander gespuis. Een en ander zet mijn tocht echt wel in perspectief. Iets om eens goed over na te denken.
Ik wel wel een goede daad gedaan vandaag al was ie bescheiden. En ook gisteren mocht ik er een op mijn conto schrijven. Vandaag ving ik een hond die was weggelopen. Baas en bazin liepen er wanhopig rennend en roepend achter aan. Er moet bijgezegd dat het geen kunst was. De hond bleef aan me snuffelen en er ging een enorme lijn aan dat dier. Ja en wat is er dan simpeler dan even op zo n lijn te gaan staan. Klaar is Kees. Het verbaasde me dan ook dat zijn baasje erst naar de klop van de hond liep en hem daar pakte terwijl hij al een tiental meters langs die lijn liep. Pas toen hij ook de lijn pakte en merkte hij dat ik daar op stond. Dat was geloof ik een nieuw concept voor hem.
De tweede goede daad was dat ik een boer heb gewaarschuwd dat zijn kalf uit de wei gebroken was. Ik was eerst naar de Mairie gegaan, maar die was dicht. Toen benaderde ik de eerste voorbijganger die ik zag en die kon me de boerderij aanwijzen. Op en rond het erf eas niemand, alleen honden die lawaai beginnen te maken en begerig naar mijn kuiten keken. Uiteindelijk heb ik aangebeld bij het aanpalende huis en daar deed de dochter op. Die zei dat ze haar Pa zou waarschuwen. Job done. Op zich vermoed ik dat zo n kalf niet ver weg zal lopen. Maar het stond wel op een meter of 20 van een doorgaande weg en dan kunnen er toch rare dingen gebeuren.
Het ontbijt vandaag in de refter van de abdij was een feest. En dan op pad . Eerst door een leuk bos, dat uiteindelijk overging in zo n WC papier bos. U kent dat wel: veel omgevallen hout, donker en rottend. Meest iele stammen. Kortom het soort bos dat kennelijk mensen inspireerd tot het gebruiken van voornoemd papier.
Daarna meer uitzicht en weidse akkers en weides. Mooi. Het wandelen viel me niet mee. Ik heb moede benen en de wind was hard en koud. Misschien doe ik morgen een rustdag. Misschien ook niet.
Foto’s
2 Reacties
-
Hans:12 augustus 2017Kees, als je zo doorgaat met je weldaden, ligt er te Nice wellicht een heiligverklaring in 't verschiet. Moge dat je tot extra motivatie zijn om de dappere voettocht met een niet-versagend oog voor de noden van mensch en dier voort te zetten !
-
John:13 augustus 2017oh jee Kees. Dat de koude nu al toeslaat. Ik had visioenen van Vitalis, Remi en de dieren. zag jou hijgend en leunend op de staf de sneeuwstormen trotseren. Maar het eerste de beste herfstkoudje zorgt al voor verstarring. Ik ga me zorgen maken. En zorg voor Joli-Cœur
