Dag 25
15 augustus 2017
Vandaag mijn eerste onweer. Het begon prachtig vandaag maar al gauw kreeg de zon zo' n typische waas en trok het steeds verder dicht. Uiteindelijk barstte het los terwijl ik door een bos liep. Ik heb een bosje uitgekozen met een lage boom, terwijl er rond om verder behoorlijk hogere bomen stonden. Daar ben ik blijven staan tot het echt bij me was: flits en bam! Toen het even verder was heb ik mijn rugzak afgedaan, mijn regencape aan en ben tegen die boom gaan zitten en daar tegen de boom en mijn rugzak in slaap gevallen. Toen ik weer wakker werd was het bijna over.
Maar daarna werd het echt loodzwaar. Alle paden die men zo leuk uitkiest om door de natuur te lopen, waren bemodderd en loodzwaar te belopen. Zuigklei en zwiepmodder verder de hele dag. En inderdaad , ik ben ook flink uitgegleden. Helemaal onder de modder en gekwetste trots waren de schades.
Ik heb er 33 kilometer opzitten en ben doodop. Het probleem hier is dat de campings en slaapgelegenheden zo ver uit elkaar liggen. Soms moet je wel ver zonder het echt te willen. In het dorp waar ik nu ben, wilde eerst een dame me naar de camping brengen. Ik heb dat afgewezen en betreur dat nog... En de campingbaas kwam speciaal terug om me in te schrijven en heeft daarna nog even een bak frieten en en hamburger gebakken om mij te voeden. De keuken was allang gesloten. De mensen zijn hier zo aardig.
Toch ga ik morgen weer verder, de einder tegemoet....

Een bak met friet na donkere wolken
geniet voor twee beleef het levenslied
zo'n camping kan het gemoed intens vertolken
er ligt nog zoveel moois in het verschiet
Mooi moment om over je zelf na te denken
Gr. Joost