GR5 deel II dag 13 Markstein - Thann

GR5 deel II dag 13 le Markstein - Thann

45.336 stappen voor 29,9 kilometer ( officeel voor het traject stond er 26,5 km)

Had ik gisteren al geschreven dat ik in het allerslechtste hotel was terecht gekomen dat ik ooit had meegemaakt, dan is dat nog verder bevestigd. Alles daar was onverzorgd,  kil, koud en berekend. Niks gastheer/vrouwschap. En als je de prijs zag die ze voor hun “ service” berekenden ......... buiten elke proportie!

Vuile schrapers en duitendieven. Bah, bah en nog eens bah. Zo dat ben ik even kwijt.

Ik was vroeg op pad met schitterend weer. Wel een beetje heiig. Doodse stilte nog overal op die prachtige morgen. En dan loop je op zo n prachtige dag, je loopt door een schitterende natuur met schitterende  vergezichten en het is stil, heerlijk en balsemend stil. En dan opeens het knetterende lawaai van de eerste motor. Laat ik zeggen: het is dan even slikken.

Ik moet klimmen. Het eerste doel van vandaag: Le Grand Ballon. De hoogste top in de Alsace met zijn 1424 meter. Ik kom van 1100 en nog een beetje. Het uitzicht wordt steeds mooier, want ik loop steeds hoger langs een helling met een blik op een prachtig dal. 

En dan ineens op een plek staan er dan 20 - 30 mensen. Allemaal hebben ze veel te vertellen  en het is een cacafonie  van  jewelste. Het is een gemengde groep; jong/ oud, man/vrouw. Alles door elkaar en gewoon ontzettend leuk. Die hebben vroeg op de zondag hun stoute wandelschoenen aangetrokken en zijn lekker aan de wandel. Ze waren ook verdwaald en  vragen mij - terwijl me er een enorme kaart onder de neus wordt gedrukt - waar ze zijn. 

Ik zeg niks maar geef mijn stokken aan een man, die ze zeer verbaasd in ontvangst neemt,  zet ceremonieel en  met enige zwier mijn bril op en drukt dwars door de discussie mijn vinger op de juiste plek. Daarna barst de discussie nog harder los.... dat gaat op zijn rap Frans en  vliegt razendsnel heen en weer. Daar, nee toch daar en hoe komen ze dan toch hier. Ik laat me niet afleiden. Druk nogmaals met nadruk en grote autoriteit  mijn vinger  op de nu zere plek, zet mijn bril af, berg um op en vraag mijn stokken terug. Zo zoek het nu maar verder zelf uit. A dieu et au revoir.

De top torent boven je uit. Maar  als je steeds maar je ene voet voor de andere zet kom je er  vanzelf. Om even voor elf sta ik op het dak van de Alsace. Het zicht is matig door de heiigheid. Maar er blijft genoeg te zien. Achteraf zag ik, dat ik dan 

precies op 200 officiele kilometers van Abreschviller zit, van waar ik deze tocht begonnen ben.

Boven op de top staat een observatorium van t een of ander. Met een prachtig strak aangelegd pad er naar toe.  Maar de  apen hebben er een ondiep en onzichtbaar gootje in aangelegd. Daar vind ik bijna mijn Waterloo met een verzwikte enkel. Een dame die haar voeten wrijft, kijkt me verschrikt aan. En terecht. Dat was link.

En dan daal ik af naar het circus eronder. De hotels en logementen, de parkeerplaats, de autos en motoren en gekrioel, het gedoe. Ik koop twee broodjes en ben weer onderweg. Daar wil je echt niet zijn.

Bij de top van de sleeplift neemt de route de blauwe piste naar beneden. Ik ben wel eens sneller een blauwe piste afgegaan!

Op een weitje op een bank, waar ik mijn lunch uitspreid, komt die dame van boven langs. Ik bied haar een broodje aan. Zij neemt die lekkernij  graag aan, maar geeft mij in ruil twee stukjes heerlijk kaas. Lotsverbondenheid van de GR5 podoliers!

En verder gaat het langs de flanken naar beneden, want ik zal de dag eindigen in het dal op 329 meter ( sic).

Ik heb het al eerder vermeld, maar de  Alsace is in de 1 e wereldoorlog het toneel geweest van gruwelijke oorlogsvoering. Ik kom langs een begraafplaats/monument/historische plek. Naast de graven van die arme kerels, is het ook een stuk gebied, waar men loopgraven kazematten en dergelijke kan zien.

Er zijn veel oprechte bezoekers. Die willen weten hoe het was. En die met ernst en respect dit stuk grond  betreden. In een pelgrimage naar een plek die laat zien hoe het niet moet. Maar bij veel anderen heb ik sterk mijn twijfels. Soit, zo is het leven.

Ik bel de VVV in Thann voor een chambre d hote. Al ras wordt ik teruggebeld, ik heb een kamer. En even later ligt er een mail met de bevestiging. Wat een super dame daar bij die VVV zeg!

Lager op de berg kom ik diezelfde dame van de uitroep en de kaas weer  tegen en nu lopen we samen op. Ze heet Emilie. Het is een getrouwde vrouw met een kind van 18 maanden die onderweg is naar Nice. Het is haar tweede wandeldag. Ze wil haar kop leegmaken, mensen ontmoeten en goeie gesprekken voeren. Welnu, dan ben  je natuurlijk bij mij aan het juiste adres. En zo gaan de  laatste en  vaak moeilijkste kilometers van de dag als een zucht aan mij  voorbij. Gelardeerd met vele( levens )wijsheden van mijn kant natuurlijk .............. ( opnieuw en nu in kapitalen SIC).

En dan de  blijde verrassing  van de dag. Vrienden, ik slaap in een oude kazerne uit 1840, toen er hier ook veel militaire spanningen waren. Ik heb een prachtige kamer met een bijna nog mooiere badkamer. Veel ruimte en vrijheid met een eigen opgang. En ook nog eens super internet. En ik begin met een heerlijk koud biertje in de achtertuin. Morgen rustdag. Wat zal ik daar heerlijk in  die tuin zitten.

Het leven is vurrukkulluk!

Ik heb nog even voor jullie gekeken en ik ben officeel nu op 219 kilometer. Maar mijn stappenteller staat op veel meer. Dat klopt want ik moet elke keer van het oficiele pad af en dat is per keer gemiddeld denk ik een kilometer of 3 gemeten met vanaf en naartoe bij elkaar. Daarnaast zijn mijn stappen met name als ik daal talrijk, maar erg klein en veel kleiner dan de 68 centimeter dan waarmee mijn stappenteller rekent. Ik heb het opgeteld, maar ik zal denk ik nu op mijn stappenteller op ca 250 - 260km zitten.

.