GR5 deel II dag 18 Offemont - Bourogne

GR5 deel II dag 18 - Offemont - Bourogne

30.320 stappen voor 20 kilometer.

De zomer is voorbij en de herfst heeft zijn intree gedaan. Na deze open deur, even het waarom ik die openzette. Het bos weet allang dat het herfsttijd geworden is en maakt zich klaar om dat uitbundig te gaan kleuren . Iets waar ik me ontzettend op verheug. Vandaag was het ook een hele tijd door een bladerregen lopen. Met af en toe een eikel of vlak langs of boven op mijn kop. Maar het echte kleuren van het bos moet nog komen.

In de gite op de Gazon Vert hadden ze ‘s avonds ook de open haard al aan. Heerlijk was dat even met je, van vermoeidheid, koude lijf voor zo’ n vuur

Het betekent tevens dat onze kleine Bo zich op 5 levensmaanden mag verheugen. Als ik met Lara  skype, dan zit Bo vaak op haar schoot en wat een vreugde is dat. Vandaag ben ik getuige geweest van het voeren van enkele happen avocado. Je had de toet van die kleine moeten zien. Wel slikken maar ondertussen viezer dan vies kijken.

Ja, alleen op de wereld was voor Remy en consorten, maar de moderne mensch heeft overal wel een wifi spot, waarmee de hele wereld kan worden ontsloten. 

Dat maakt het allemaal wel makkelijker, moet ik zeggen. Zes weken zonder Mieke is al zwaar genoeg, maar als ik haar helemaal niet zou zien en spreken, zou ik heel ongelukkig worden, denk ik zo.  Vandaag had ik het ernstig te kwaad. De GR 5 loopt langs het TGV station van Belfort. Vandaar is het in een paar luttele uren naar Parijs en vandaar ben je in 3 uur thuis op de Willebrordus in Rotterdam.  Maar goed ik heb het niet gedaan.

Ik weet namelijk ook dat deze gedachtes vooral zijn ingegeven door de etappe  van morgen. Onderweg is geen logis en moet ik uiteindelijk 40plus kilometers gaan lopen. Dus moet ik of geluk hebben of sauvage kamperen. En tegen dat laatste zie ik toch op. Dat is niet mijn ding, om het zo maar eens populair te stellen.

Vandaag een tussendag. Offemont naar Belfort is niks, dat ligt naast elkaar. En in Belfort loopt de route langs allemaal van die oude, soms oeroude nog daterende uit de Middeleeuwen, verdedigingswerken. Daar is dan weer met name in 1870/71, toen Frankrijk en Duitsland ook al vies stront aan de knikker hadden, hevig gevochten. Toen ik op een eenzaam plekje van de vestigwerken mijn lunch zat te nuttigen, vloog er een eenzame kraai voorbij. Hij kraste een keer. Ongetwijfeld was dat meer dan symbolisch.

Na Belfort een bos. Jullie weet wel: zo’n bos waar ik laatst zo over gefulmineerd heb, maar dan  veel groter en best wel iets mooier. Maar komend uit Belfort met al die wegen en dat gedoe van de bewoonde wereld, was het een verademing. Ik heb vreselijk om mezelf moeten lachen.

Daarna deed het landschap me nog het meeste aan de Ardennen denken: mooi golvend met nogal wat hagen. Heel prettig om door te lopen, ware het niet dat het wat minder ging vandaag.

Waar ik de laatste dagen erge last van heb, is trek in een ijsje. En dan met name een Solero of gewoon een Raket. Niet zo’n vet gedrocht van Unilever, waar ze al hun eigen vette pruts in pletteren.

Gisteren was het zo erg, dat ik dacht dat ik belust was. Maar ik ben noch vrouw, noch zwanger. Maar uiteindelijk vond ik de remedie. Bij een autowasserij vroeg ik of ik daar mijn waterfles mocht vullen. Dat gebeurde, maar de eigenaar kwam ook met een etra anderhalve liter fles water, die zo uit de ijskast kwam. Het was gloeperts heet gisteren en ik heb - geloof het of niet - die hele anderhalve liter water in minder dan 10 minuten in mijn systeem gegoten. Niet goed natuurlijk, maar ja....

Ik was vol als een strak opgeblazen ballon en als je in me had geprikt, waren er vreselijke dingen gebeurd. MAAR.....mijn trek in een ijsje was instant  verdwenen. Dus jonge ouders: dat is het recept. Bij het zeuren om een ijsje , hop 2 of 3 liter water erin en je hebt geen meer last die dag !!

Vlak voor Bourogne heb ik nog even een appel gegeten aan een meertje. Aan de overkant stond een man te vissen. Maar aan mijn kant heb ik tot twee keer toe een dikke vette vis bijna helemala uit het water zien springen en een keer hoorde ik um alleen. Toch jammer voor die arme man. Toch aan de verkeerde kant gaan staan!

Morgen verder richting Jura. Die staat voor me te prijken. 

En duim voor me!