GR5 deel II dag 19 Bourogne - Abbevillers

GR5 deel II dag 19 Bourogne - Abbevillers

36.653 stappen voor 24,1 kilometer.

Als het gemoed licht is, straalt dat uit. Dan zijn  voeten, benen en rugzak ook niet zwaar. Zo’ n dag was het vandaag. 

Na de dip van gisteren toen ik uiteindelijk op mijn kamer moedeloos te neder zat, ben ik eens gaan denken. Als al die mensen de GR5 kunnen lopen door de Jura, dan moet ik dat ook kunnen. Er komt vast wel wat op mijn weg en anders, ja dan kampeer ik toch gewoon sauvage.

En ziet, ik kampeer vanavond sauvage de luxe!?!?!? Ja, dat moet ik even uitleggen. In Abbevillers vraag ik een dame of er een hotel of chambre d’ hote is in de stad. Zij wijst me een plek op nog geen 300 meter. En ja, daar hangt een mooi plakkaat “ Ici  Chalet Gite, La Pomme d’ happy” met een telefoonnummer.

Na eerst de dochter gesproken te hebben , kom ik bij Mamam. Dat is een onzettend doortastend type. Ze zegt me te wachten; ze komt er zo aan! Eenmaal gearriveerd, krijg ik de keus: een prachtig chalet helemaal voor mij alleen met alles erop en eraan voor € 50 of een Gite  ( een eindje verder maar wel precies langs de GR5) voor € 15. En als ik daar dan mijn tentje wil opzetten, is het gratis. Maar wel met behoud van gebruik van douche en toilet. 

Ik noem dat maar kamperen sauvage de luxe en ik ga straks dus onbedaarlijk douchen!

De ochtend vandaag start fris en fruitig. Ik koop brood en wat yoghurt en een appel. Ik kom vandaag nog door allerlei dorpjes en zal daar mijn avondeten wel kunnen scoren. Dat laatste valt tegen. De eerste twee winkels zijn gesloten wegens middagpauze. De derde in Abbevillers is wegens vakantie gesloten. 

Geen nood, ik heb hartstikke lekker brood en worst en nog die appel en de yoghurt. En nog wat chocola. Ik zet straks wat thee. Een feestmaal plus dessert! Super toch!

Het eerste stuk loop ik langs een oud kanaal. Het is wat heiig in de verte en ik loop heerlijk te stappen. Dan kom ik in Fesches-le-Chatel. Daar houdt mijn Vogezen route boek op en ga ik over op het Jura route boek. Een mijlpaal. Ik ben officieel in de Jura. Dat telt, vind ik zelf.

Wat ok verandert is de bewegwijzering. Als je in de Vogezen fout liep, dan was het wel goed mis met je. Maar hier ben ik al drie keer de verkeerde kant opgegaan en heb daarmee een uur lopen dapen. Het is dus weer even wennen aan een nieuwe wijze van verbalizering. Die Juristen ( hoe moet je de mensen uit de Jura anders noemen?) kunnen er volgens mij maar weinig van. Ach , zal wel goed komen.

Het was zo n prachtige herfst zaterdagmiddag. Zon, weinig wind, loom en lui licht en af en toe een sportvliegtuigje, dat over vliegt. Waarom dat laatste nu toch ook gezegd? Welnu het deed me denken aan die lome zaterdagmiddagen als we gingen trainen bij MRHC, de hockeyclub van mijn jeugd. Het veld lag vlak naast Zestienhoven ( nu door allerlei mallotig gedoe en politiek geneuzel Rotterdam The Hague Airport geheten. Hoe verzin je het in hemelsnaam!!!$£¥$£¥$¥£¥$). En dan hingen er met regelmaat sportvliegtuigjes in de lucht. Dus dat soort lome nazomer middagen hebben nog altijd een bijzondere en diepgelukkige connotatie.

Als kind ging ik dan op de zondag met mijn vader , broer en zus naar mijn moeder kijken. En dan lekker rommelen rond dat veld. Nooit kwam ik smeriger thuis. 

Maar mijn allermooiste herinnering van rommelen langs het veld was ergens uit in Den Haag. Naast het hockeyveld een boerderij met kippen en een plank over de sloot tussen beide terreinen. De kippen vonden het gras op het hockeyterrein een stuk lekkerder dan hun eigen gras en trippelden vrolijk met z’n allen over die plank. Daar lagen mijn broer en ik te wachten en als er genoeg kippen waren overgestoken, joegen we ze weer terug.  Maar ja, dan moesten ze met z’n allen tegelijk al kakelend over die plank.  Een voor ons uiterst vermakelijk spel. Gelukkig maakte de boerin er tijdig ( voor er ongelukken waren gebeurd) op niet mis te verstane wijze een einde aan. Achteraf denk ik wel eens: zaten er dan geen hersens in dat hoofd van je.

Maar ik dwaal af en drijf door.

Waar het om gaat is, dat het een heerlijke dag was. Lekker gelopen, fijn aan vroeger gedacht en een priam kampeerplek gevonden, die volledig recht doet aan mijn bedenksels van gisterenavond.

Vol goede moed en met blij gemoed kijk ik uit naar mijn verdere tocht de Jura door. Zoals mijn vader vroeger zei: “Laat ze maar komen!!”

Ps: vandaag geen fotos vanwege het gebrek aan Wifi. Want zo luxe is het natuurlijk ook weer niet!