GR5 deel II dag 20 & 21 Abeevillers - Saint Hypolite
24 september 2018 - Saint-Hippolyte, Frankrijk
GR5 deel II dag 20 en 21 Abbevillers - Saint Hypolite - rustdag
Ca 20 kilometer.
Het is anders lopen in de Jura.
Ten eerste zijn de kaarten van mijn route boekje nu 1 op 50.000. En in mijn Vogezen boek was dat 1 op 25.000. Dat lijkt niet al te schokkend, maar in de praktijk moet je wel aanpassen en is het soms lastig omdat je gevoel voor afstand nu even niet meer klopt met hetgeen je kaart je zegt.
En het is ook anders lopen, omdat het landschap wezenlijk is veranderd. Het lijkt lieflijker, zachter en vriendelijker. Maar het heeft nog steeds die op en neers. Die zijn minder diep qua hoogtemeters dan in de Vogezen tot nu toe, maar daardoor zijn ze wel steiler. Het is derhalve af en toe flink zwoegen.
De beloning is een werkelijk schitterend landschap. Kliffen van witte rots, glooiende weides met Montebeliarde koeien, (dat zijn bruinwitte beesten met een wat hoog voorhoofd. Schitterende koeien, waar men hier trots op is.), steile wanden met prachtige bossen en weidse uitzichten.
Gisteren was het overwegend bewolkt met een harde wind. Wel lekker om te lopen omdat je niet snel oververhit raakt. Op het eind van de dag kwam er een lekker zonnetje bij.
Ik sta op een camping aan het eind van Saint Hypolite, maar had mijn tent nog niet opgezet of er viel een spatje. En daarna ook op het terrasje een enkele. Maar als ik tenslotte in het plaatselijke hotel lekker zit te eten, breekt buiten de bui pas echt los. Het hoost met pijpenstelen naar beneden. En als ik klaar ben, dan hoost het nog.
Maar mijn tent bleef droog en ik heb lekker tot 10 uur liggen slapen. Daarna douchen en wassen en nu is al dat natte spul bijna droog. Inmiddels ook boodschappen gedaan en mijn Vogezen route boek met GR 5 plaatje op de post naar huis gedaan. Dat scheelt zeker 500 gram.
Nu zit ik in een nog wat waterig zonnetje op de camping en ga zo lekker lezen. Vanavond bijtijds eten en slapen. Morgen vroeg op. Dan liggen er 26 kilometer voor de voeten.
Ik heb net uitgerekend dat ik van hier tot Nyon nog 240 kilometer te gaan heb. Dat is 12 dagen lopen. Prachtig 2 x 6 dagen met een rustdag ertussen. Volgens de voorspellingen zou het mooi moeten blijven. Ik durf niet te hopen, maar het zou geweldig zijn.
Het gaat goed zo te horen en te lezen en dat doet mij ook veel plezier. Wandelen is omkleden, het is zo herkenbaar, maar liever zo dan constante plensregen, waarin je, vind ik, in een soort tunnel komt te lopen. Met mooi weer kom je ogen te kort om alle vormen en keuren op je te laten inwerken. Ik kijk naar je plaatjes en dan krijg ik de kriebels. Wat niet wil zeggen dat ik meteen nu een rugzak ga torsen. Ik mag nog helemaal niets tillen zwaarder dan een kilo. Ik fiets intussen weer en loop fluitend zonder pijn. De eerste fase die hierna komt is een klein dagrugzakje van een kilo of drie.
En dan even ander nieuws. Sparta is uitgeschakeld in de KNVB-beker. Noordwijk is de schuldige. Ik was erbij. Marcia haar schuld die wilde perse naar Sparta. Ik een kaartje voor haar geregeld bij Noordwijk en er samen naar toe, ik om een verhaal te maken. En dan winnen de amateurs. Eigen schuld dikke bult. Noordwijk snel op 1-0, daarna moet het bij rust 1-3 zijn maar is het slechts 1-2. Snel na rust 2-2 en toen raakte Sparta van het pad. Om in wandeltermen te praten, geen navigatie, geen kaart, hopeloos verdwaald, einduitslag 3-2.
Geniet van alle dagen daar in Frankrijk.