GR5 deel II dag 25 Les Seignes - La Vluse / Le Flambourg

GR5 deel II les Seignes - le Cluse / le Frambourg

42.823 stappen voor 28,2 kilometer

En dan had ik nog alle geluk van de wereld. Want ik had verkeerd in het routeboekje gekeken. Dat behandelt een paar routes tegelijk met oa de GR 509 en de GR5. En dat hebben ze uiterst onhandig ingedeeld, althans voor het GR5 gedeelte. Maar nu geviel het, dat ik ineens 9 kilometer minder hoefde te lopen. BONUS!

De tocht  van heden was weer een waar gedicht, zo vers hrikkelijk mooi! Ik zal jullie niet verblijden met mijn dichten, dat zelfs nauwelijks het Sinterklaas niveau ontstijgt. Maar ik wil het omschrijven in een metafoor.

De Jura is een groot menu van een heel goed restaurant. Altlijd dezelfde ingredienten, maar elke keer totaal verschillend opgedient. Om van te smullen. Achter elke bocht en heuvel een nieuwe, fraaie verrassing, die de wandelliefhebber doet watertanden. Behalve als de steile helling nog eens zo lang en nog steiler dan ie al was, blijkt te zijn natuurlijk.

Ik kan me wel blijven uitputten in lyrische beschrijvingen, maar dan verveel ik  mijn trouwe lezers maar en dat wil niemand tenslotte. Jullie zijn allemaal in de bergen geweest en weten wat ik wil zeggen.

Wel heb ik een tip voor eventuele aspirant wandelaars, die zouden zijn geinspireerd door mijn verhalen en foto’s. ( Haha, t zal toch niet?). Loop op een onverharde weg aan de kant van de buitenbocht. De binnenbocht is veel vaker moeilijker begaanbaar dan de buitenzijde. Ik vermoed dat dat komt, omdat er veel meer druk op de binnenbocht komt. Dat geldt ook voor hoge en lage zijdes van een onverhard pad. De hoge zijde is vaak beter begaanbaar. Terwijl  je vaak boven makkelijk kunt lopen, moet je beneden stevig oppassen.

Want de Jura is wel mooi, maar heeft enorm veel keien in voorraad. Van die half hoge krengen  verscholen onder bladeren of een beetje gras. Keien waar je ongenadig je tenen tegen kapot knalt of waar je als een Malle Pietje, half struikelend en half rennend, je waardigheid te grabbel gooit om maar niet helemaal plompverloren met je hele lijf in het gekiezel te pletteren.

Over zwikken en dergelijke maar te zwijgen. Neen, het is niet alleen maar schone schijn. De bittere realiteit is, dat ik alleen dankzij mijn trouwe stokken voor zwikpartijen met definitieve afloop qua enkels en knieen bewaard ben gebleven.

Ik had voor twee dagen een auberge gereserveerd. En ik had schone visioenen van een heerlijk terras met fraai uitzicht over een schitterend deel van het gebergte in alle stilte en rust. Helaas, ook hier is de realiteit bitter. Ik zit in een soort F1 hotel in een plastic kamer, terwijl buiten het verkeer langs een drukke weg voort raast.

Ik zal morgen inventief mijn zondag en tevens rustdag moeten indelen, anders ga ik hier maandag helemaal depressief vandaan. Ha, dat is een van de charmes van het wandelen. Je hebt geen keuze en dan moet je ook niet  zeuren. Maar jammer is het wel.

Vandaag en morgen geen foto’s omdat dit etablissement ook geen WIFI heeft (sic).

Morgen ook geen verhaal. Ik zal dan helemaal te weinig te melden hebben.